2

جولای

10 اختراعی که تاریخ صنعت اتومبیل را تغییر داده‌اند


شکی وجود ندارد که اتومبیل یک خودرو احساس‌برانگیز است که هرگز از تکامل باز نایستاده و در طول چند دهه گذشته تغییرات زیادی داشته است. در بسیاری از موارد این تکامل به خاطر افزایش نیاز به ایمنی سرنشینان یا افزایش راحتی آن‌ها بوده است.

اما محرک‌های پیشرفت صنعت اتومبیل تنها به ایمنی و راحتی محدود نمی‌شود زیرا مصرف سوخت یا تلاش برای عرضه چیزی بهتر از رقبا نیز از جمله دلایلی است که باعث شده اتومبیل به جایی برسد که هم‌اکنون می‌بینیم. خوشبختانه آینده صنعت اتومبیلی جهانی امیدوارکننده نشان می‌دهد و مطمئن هستیم در 20 سال آینده اتومبیلها بیشتر از هر زمان دیگری به تکامل خود ادامه خواهند داد.

در لیست پیش رو ما به شما 10 اختراعی که تاریخ صنعت اتومبیل را برای همیشه تغییر داده‌اند نشان خواهیم داد. با ما همراه باشید.


بدون هیچ‌گونه شک و شبهه‌ای، این اختراع باعث حفظ بیشترین جان‌ها در تاریخ اتومبیل شده است؛ و با اینکه ریشه کمربند ایمنی اتومبیلها به هواپیماهای اولین سال‌های قرن گذشته بازمی‌گردد اما کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای از سال 1958 میلادی در اتومبیلها ظاهر شده است. در این سال بود که ولوو P220 آمازون با کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای عرضه شد.


از نظر فنی ایربگ ها پاکت‌های هوایی هستند که در زمان وقوع تصادف در چند میلی‌ثانیه باد شده تا بدین ترتیب از برخورد مستقیم بدن سرنشینان به فرمان یا داشبورد جلوگیری کنند.

اولین اتومبیلیی که از کیسه هوای راننده استفاده کرد اولدزموبیل تورنادوی 1973 بود. در واقع ایربگ بکار رفته در تورنادو یک سیستم بسیار پایه بود که به‌صورت کامل کار نمی‌کرد. این کیسه هوا به عنوان آپشن 250 دلاری عرضه شد و تنها 1000 دستگاه از آن روانه بازار گردید.

اولین کیسه هوای مدرن در سال 1981 و روی مرسدس بنز S کلاس نصب شد. از آن زمان تاکنون تکنولوژی کیسه هوا تکامل یافته است. ولوو 850 در سال 1994 با کیسه‌های هوایی جانبی و پرده‌ای معرفی شد و دو سال بعد نیز کیسه هوای زانو به مجموعه اضافه گردید. فورد در سال 2009 اولین کیسه هوای کمربند ایمنی را در مدل فیوژن معرفی نمود.

ولوو V40 نیز در سال 2011 و برای اولین بار با کیسه هوایی برای عابران پیاده معرفی شد. در زمان تصادف کاپوت اتومبیل بالا آمده و کیسه هوایی به منظور کاهش نیروی برخورد باد می‌شود.

  • کنترل پایداری الکترونیکی (ESP)


این سیستم پس از کمربند ایمنی بیشترین جان انسان‌ها را حفظ کرده است؛ و در واقع ساخت آن با وقوع یک تصادف رخ داده است. یکی از مهندسان مرسدس بنز به نام فرانک ورنر مون در سال 1989 کنترل اتومبیلی E کلاس (W124) خود در سوئد را از دست داد. زمانی که او منتظر کمک بود به این فکر افتاد که آیا استفاده از حسگرهای ترمز ABS برای پایش سرعت هر چرخ و فعال شدن انتخابی آن به منظور پیشگیری از تصادف امکان‌پذیر است یا خیر.

خوشبختانه این اتومبیلساز به استقبال این ایده رفت و مون کار توسعه الگوریتمی را که باعث پایداری اتومبیل می‌شود شروع کرد. زمانی که او موفق شد تعداد حسگرهای ABS را بیشتر کرد و قطعه جدیدی به اتومبیلی پروتوتایپ اضافه کرد.

مرسدس بنز در سال 1992 کار توسعه کنترل پایداری الکترونیکی را به همراه بوش آغاز کرد. این سیستم در مرسدس CL 600 معرفی شد. نصب این سیستم از نوامبر سال 2011 در تمامی اتومبیلهایی که در اتحادیه اروپا فروخته می‌شوند اجباری شده است.

  • سیستم ترمز اضطراری خودکار و تشخیص عابران پیاده


اولین سیستم ترمز اضطراری خودکار شهری حدود یک دهه پیش در محصولات ولوو دیده شد. سیستم ولوو در آن زمان از یک دوربین لیزر مادون‌قرمز استفاده می‌کرد که اتومبیل با استفاده از آن می‌توانست به منظور پیشگیری از برخورد، در سرعت‌های زیر 30 کیلومتر در ساعت ترمز کند.

این سیستم‌ها از آن زمان تاکنون تکامل یافته‌اند و این روزها اتومبیلهایی همچون مرسدس بنز E و S کلاس می‌توانند در سرعت 200 کیلومتر در ساعت نیز به‌طور خودکار ترمز کنند. همچنین از دوربین‌های برد بلند داده‌های جاده‌ای به منظور تشخیص عابران پیاده و پیشگیری از برخورد با آن‌ها استفاده می‌شود.

  • کروز کنترل تطبیقی


عملکرد اصلی این ویژگی علاوه بر حفظ سرعت ثابت اتومبیل شتاب دادن یا ترمز کردن بر مبنای ترافیک پیش رو است. این سیستم از رادارهای برد بلند و دوربین‌هایی استفاده می‌کند که در جلوپنجره یا آینه دید وسط نصب شده‌اند. کروز کنترل تطبیقی از حدود یک دهه پیش محبوب شد و یکی از سیستم‌های اساسی رانندگی خودکار محسوب می‌شود.

  • سیستم رانندگی خودکار


انتظار می‌رود این تکنولوژی جدید در آینده اتومبیلها نقش پررنگی داشته باشد. برخی از محصولات لوکس سازانی همچون آئودی، ب ام و، مرسدس بنز، تسلا و ولوو قبلاً از سیستم رانندگی خودکار استفاده کرده‌اند. در حال حاضر یکی از پیشرفته‌ترین این سیستم‌ها در آئودی A8 دیده می‌شود. این اتومبیل از سیستم خودران سطح 3 استفاده می‌کند.

این تکنولوژی در سدان بزرگ آلمانی می‌تواند بدون نیاز به راننده عمل کند و به لطف سیستمی که ترافیک را آنالیز می‌کند تا سرعت 60 کیلومتر در ساعت کاربرد داشته باشد. این سیستم‌ها همچنین می‌توانند سرعت اتومبیل را بر مبنای علائم جاده‌ای تغییر داده و به‌صورت خودکار مانور کنند.

  • پیشرانه دیزلی


اگرچه مهندس آلمانی رودولف دیزل این پیشرانه را در سال 1883 اختراع کرد اما پیشرانه دیزلی برای اولین بار در سال 1936 روی اتومبیلیی تولیدی نصب شد. این اتومبیل مرسدس بنز 260 D نام داشت. اتومبیلی یاد شده به پیشرانه 4 سیلندر تنفس طبیعی با قدرت 45 اسب بخار مجهز بود. 260 D مصرف سوخت نسبتاً پایین داشت و با یک‌بار سوخت‌گیری بیش از 400 کیلومتر را طی می‌کرد.

از این نقطه به بعد بود که پیشرانه‌های دیزلی به دلیل مصرف سوخت کم جا پای محکم‌تری در صنعت اتومبیل یافتند. در دهه 80 میلادی شاهد تولید پیشرانه‌های توربودیزل بودیم که کارایی این پیشرانه‌ها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش دادند. این روزها صحبت از پیشرانه‌های دیزلی اصلاً جذاب نیست اما برخی اتومبیلسازان هنوز هم به این تکنولوژی اعتقاد دارند و میلیون‌ها دلار را صرف توسعه آن‌ها کرده‌اند.

  • سیستم فرمان پذیری چهار چرخ


مرسدس بنز برای اولین در اتومبیلی نظامی VL 170 متعلق به دهه 30 میلادی از سیستم فرمان پذیری چهار چرخ استفاده کرد. این امر باعث می‌شود سیستم فرمان در هر دو اکسل جلو و عقب عمل کند و بدین ترتیب شعاع گردشی اتومبیل کاهش یابد.

اولین اتومبیلی تولیدی که از این سیستم به همراه کنترل الکترونیکی استفاده کرد هوندا پریلود سال 1988 بود. در دهه 90 میلادی سیتروئن ZX معرفی شد که دارای یک اکسل عقب با مزیت اینرسی تولید شده توسط پیچ‌ها بود.

چندین سال بعد رنو با لاگونا GT وارد میدان شد. امروز بسیاری از اتومبیلهای اسپورت از این سیستم برای بهبود رفتار اتومبیل در پیچ‌های تند استفاده می‌کنند که یکی از مشهورترین آن‌ها پورشه 911 است.

  • سیستم تهویه مطبوع (کولر)


“گرمای تابستان را در تنها اتومبیلی کولردار دنیا فراموش کنید!” این چیزی است که در تبلیغات پاکارد 120 سال 1939 گفته شده است.

البته در آن زمان کولر دارای برخی اشکالات بود: سیستم خنک‌کنندگی آن کل صندوق‌عقب را اشغال کرده بود و تنها دو حالت روشن و خاموش داشت.

خوشبختانه سیستم‌های تهویه مطبوع در طول سالیان گذشته بهبودهای فراوانی داشته‌اند و امروز پیشرفته‌ترین سیستم‌ها حتی به راننده اجازه می‌دهند تا دما را کنترل کرده و هر سرنشین به‌صورت انفرادی تنظیمات کولر خود را داشته باشد.

  • کشش چهار چرخ محرک


سورپرایز! اولین اتومبیلی غیر آفرود چهار چرخ محرک یک آئودی نبوده بلکه جنسن FF 1966 بوده است. این اتومبیل از سیستم چهار چرخ محرک ساخته شده توسط فرگوسن فرمولا سود می‌برد. سیستم یاد شده 37 درصد گشتاور را به اکسل جلو و 63 درصد دیگر را نیز به اکسل عقب می‌فرستاد. این سیستم در زمان عرضه از نظر دینامیک رانندگی در جاده‌های خیس و برفی به یک سنگ محک تبدیل شد.

از طرف دیگر، سیستم چهار چرخ محرک دنیای مسابقات رالی را نیز متحول کرده است. در سال 1980 و در رالی پرتقال، هانو میکولا با راندن آئودی کواترو برنده شد و 29 دقیقه جلوتر از نفر دوم بود. البته به خاطر اینکه اتومبیلی او با مسابقات همخوانی نداشت نتایج دست آمده در نهایت محاسبه نشدند.

از آن زمان تاکنون شاهد پیشرفت قابل‌توجه سیستم‌های چهار چرخ محرک هستیم و این سیستم‌ها هم‌اکنون می‌توانند به منظور بهبود چسبندگی نیروی پیشرانه را بین چرخ‌ها توزیع کنند. برخی محصولات هیبریدی و الکتریکی حتی دارای یک پیشرانه در اکسل جلو و پیشرانه‌ای دیگر در اکسل عقب هستند بنابراین فاقد میل‌لنگ به منظور ارتباط پیشرانه با دیگر اجزای ضروری می‌باشند.

متأسفم، نظرات این نوشته بسته است..