30

مه

معرفی بدترین ماسل‌کارهای دههٔ 90 میلادی


دههٔ 90 میلادی برای اتومبیلهای عضلانی آمریکایی دوران چندان مناسبی نبود. یک دهه قبل نام‌های نمادین این کلاس برای زنده ماندن تلاش می‌کردند اما تنها تعداد انگشت‌شماری از آن‌ها توانستند از دوران سیاه دههٔ 80 جان سالم به در برده و به دههٔ 90 برسند درحالی‌که در دههٔ اول قرن بیست‌ویکم تعداد ماسل کارها حتی کمتر شده و نام‌های بزرگی چون مرکوری کوگار، فورد تاندربرد و پونتیاک فایربرد برای همیشه به تاریخ پیوستند. البته در دههٔ 90 قدرت اتومبیلهای عضلانی افزایش پیدا کرد اما نمونه‌های پایهٔ آن‌ها هنوز هم کم‌توان بودند و در طراحیِ بسیاری از آن‌ها نیز هیچ نشانی از یک ماسل کار اصیل دیده نمی‌شد؛ بنابراین قصد داریم در این مطلب به بدترین ماسل کارهای دههٔ 90 میلادی بپردازیم.

شورلت مونت‌کارلو مدل 1995

پس آنکه در سال 1987 به تولید مدل مونت‌کارلو خاتمه داد، این خودرو بار دیگر در سال 1995 با نسل پنجم بازگشت اما این مونت‌کارلو هیچ شباهتی به اسلاف خود نداشت. داستان ازاین‌قرار بود که شورلت در سال 1995 نسل دوم مدل لومینا را معرفی نمود و نسخهٔ کوپهٔ لومینا را با نام مونت‌کارلو به بازار عرضه کرد. به همین دلیل در مونت‌کارلوی جدید نه از پیشرانهٔ V8 نیوزی بود و نه از سیستم انتقال قدرت دیفرانسیل عقب. برای این اتومبیل دو پیشرانهٔ V6 مختلف ارائه می‌شد که اولی از نوع 3.1 لیتری با 150 اسب بخار قدرت و دومی 3.4 لیتری با 215 اسب بخار قدرت بود. تنها گزینه برای انتقال نیرو هم یک گیربکس چهار سرعتهٔ اتوماتیک بود که قدرت را به چرخ‌های جلو منتقل می‌کرد. بدین ترتیب مونت‌کارلو با همین وضع تا سال 1999 تولید شد تا اینکه نسل ششم آن در سال 2000 به بازار آمد.

فورد تاندربرد مدل 1996

تاندربرد که یکی از مشهورترین نام‌ها در سبد محصولات فورد محسوب می‌شد، در دههٔ 90 تاریک‌ترین دوران خود را سپری می‌کرد. نسل دهم این اتومبیل که در سال 1989 معرفی شد، به یک کوپهٔ دودر بزرگ چهارنفره تبدیل شده بود که بر لوکس بودن تأکید داشت. در سال 1996 اما فورد تولید نسخهٔ سوپر کوپه که به پیشرانهٔ قدرتمند V6 سوپرشارژ با 230 اسب بخار قدرت و 447 نیوتن متر گشتاور مجهز بود را متوقف کرده و بجای آن دو موتور 3.8 لیتری V6 با 140 اسب بخار قدرت و 4.6 لیتری V8 با 205 اسب بخار قدرت را ارائه نمود؛ اما با امکان انتخاب تنها دو پیشرانه، فروش تاندربرد بسیار کاهش یافت تا اینکه نهایتاً فورد در سال 1997 به تولید آن خاتمه داد. البته حدود پنج سال بعد، در سال 2002 تاندربرد به شکل ناخوشایندی احیا شد که آن‌هم در بازار شکست خورد و بدین ترتیب تاندربرد در سال 2005 برای همیشه از سبد محصولات فورد کنار رفت.

شورلت کامارو مدل 1993

هرچند در سال 1993 نسل سوم کامارو با طراحی بیرونی کاملاً جدید معرفی شد اما در زیر بدنهٔ آن هنوز همان پلت‌فرم F-Body جنرال موتورز قرار داشت. البته این پلت‌فرم بشدت برای نسل چهارم کامارو بروز شده بود. در نسل چهارم کامارو نیوزی از طراحی جعبه‌ای شکل نسل سوم نبود و در عوض اتومبیل استایلی خمیده و نرم به خود گرفته بود که آن‌را از نمای تهاجمی و نمادین خود دور کرده بود. در کامارو هم مانند سایر اتومبیلهای عضلانی دههٔ 90، یک پیشرانهٔ V6 به‌عنوان موتور پایه ارائه شده بود اما بااین‌حال نسل چهارم کامارو هنوز هم اتومبیلیی با ظاهر یک ماسل کار اما بدون اسب بخار کافی بود چراکه پیشرانهٔ 3.4 لیتری V6 آن تنها 160 اسب بخار قدرت داشت. برای انتقال نیرو هم به‌صورت استاندارد یک گیربکس پنج سرعتهٔ دستی در نظر گرفته شده بود درحالی‌که یک نمونهٔ چهار سرعتهٔ اتوماتیک هم برای آن قابل سفارش بود.

فورد موستانگ مدل 1994

هرچند فورد تصمیم داشت نسل سوم موستانگ را با کوپهٔ دیفرانسیل جلوی جدیدی بنام پراب جایگزین کند اما به خاطر اعتراض شدید طرفداران، از این کار منصرف شده و در سال 1994 نسل کاملاً جدید موستانگ را معرفی نمود؛ اما بااین‌حال نسل چهارم موستانگ هنوز هم روی نسخهٔ بشدت بروز شده‌ای از همان پلت‌فرم فاکس فورد ساخته شده بود که پیشینهٔ آن به سال 1978 بازمی‌گشت. در زیر کاپوت موستانگ نسل چهار نیز یک پیشرانهٔ 3.8 لیتری V6 به‌عنوان موتور پایه قرار گرفته بود که 145 اسب بخار قدرت و 290 نیوتن متر گشتاور داشت. هرچند این موتور قوی‌تر از پیشرانهٔ پایهٔ نسل قبلی بود اما هنوز هم فاصلهٔ زیادی با پیشرانهٔ V8 مدل GT داشت.

پونتیاک فایربرد مدل 1993

در دههٔ 90 میلادی مهندسی ری‌بج یا همان تغییر برند اتومبیلها بسیار فراگیر و محبوب شده بود و اتومبیلهای یکسان زیادی با برندهای مختلف ساخته می‌شدند مثل مرکوری کوگار که در اصل نسخهٔ ری‌بج شدهٔ فورد تاندربرد محسوب می‌شد. در آن دوران، پونتیاک فایربرد هم به یکی دیگر از قربانیان مهندسی ری‌بج تبدیل شد چراکه نسل چهارم فایربرد اشتراکات فراوانی با کامارو داشت تا جایی که حتی همان پیشرانهٔ 3.4 لیتری پایهٔ کامارو با همان 160 اسب بخار قدرت برای فایربرد هم ارائه می‌شد. هرچند در ظاهر تفاوت‌هایی مثل چراغ‌های جلوی مخفی، بین نسل چهارم کامارو و فایربرد وجود داشت اما این دو ماسل کار جنرال موتورز پایه و اساس یکسانی با یکدیگر داشتند.

مرکوری کوگار مدل 1999

درست پیش از پایان قرن بیستم، یعنی در سال 1998، مرکوری کوپهٔ دیفرانسیل عقب کوگار خود که در اواخر دههٔ 60 متولد شده بود را به یک کوپهٔ کامپکت دیفرانسیل جلو تبدیل کرد. همچنین پیشرانه‌های هشت سیلندر هم از لیست موتورهای کوگار کنار رفتند و بجای آن یک موتور چهار سیلندر 125 اسب بخاری و یک نمونهٔ V6 با 170 اسب بخار ارائه گردید. هرچند این اقدام مرکوری موجب شد کوگار در سال 1999 به بهترین میزان فروش از سال 1989 به بعد دست پیدا کند اما یک سال بعد یعنی در سال 2000 فروش آن به نصف کاهش یافت و این روند نزولی فروش تا سال 2002 یعنی سالی که مرکوری به تولید کوگار برای همیشه خاتمه داد، ادامه یافت.

فورد موستانگ مدل 1999

به مناسب سی‌وپنج‌سالگی موستانگ در سال 1999، فورد اقدام به انجام فیس‌لیفت میان‌دوره‌ای نسل چهارم این اتومبیل نمود. طی این فیس‌لیفت طراحی موستانگ طبق زبان طراحی جدید فورد که «New Edge» نام داشت شکل گرفته بود. هرچند استایل موستانگ جدید بسیار تهاجمی‌تر از قبل شده بود اما پیشرفت چندانی در بخش پیشرانه‌ها رخ نداده بود. طی این فیس‌لیفت قدرت پیشرانهٔ 3.8 لیتری V6 نسل چهارم موستانگ با کمی افزایش به 190 اسب بخار رسید که هرچند بهتر از قبل بود اما هنوز هم عالی و درخور نام موستانگ نبود.

اولدزمبیل کاتلاس مدل 1997

این هم یکی دیگر از فجایعی است که نشان می‌دهد در دههٔ 90 چه اتفاقی برای ماسل کارهای آمریکایی رخ داد. در آن دوران بسیاری از اتومبیلهای عضلانی به‌طور کامل از خط تولید کنار رفتند یا از نام‌های آن‌ها در اتومبیلهایی استفاده شد که هیچ شباهتی به اسلاف نمادینشان نداشتند. اولدزمبیل کاتلاس هم یکی از همین اتومبیلها بود که قربانی فجیع مهندسی ری‌بج شد. سال‌های پایانی عمر کاتلاس بسیار دشوار و ناراحت‌کننده سپری شد و گویا اولدزمبیل صرفاً قصد داشت به هر نحوی که شده این نام را در سبد محصولات خود حفظ کند. بدین منظور در سال 1997 جنرال موتورز به نسل پنجم شورلت مالیبو تعدادی تجهیزات رفاهی اضافه کرده و پس از ری‌بج کردن (تغییر برند دادن)، نام کاتلاس را روی آن نهاده و آن‌را به‌عنوان نسل جدید اولدزمبیل کاتلاس به بازار عرضه کرد. این اتومبیل یک سدان دیفرانسیل جلو بود و تنها ویژگی‌ای که از اولدزمبیل در آن دیده می‌شد، لوگوی روی جلوپنجره‌اش بود. این به‌اصطلاح کاتلاس جدید که با مدل 1997 به بازار آمد، تنها با یک پیشرانهٔ V6 ارائه می‌شد که آن‌هم از مالیبو گرفته شده بود. سپس سرانجام در سال 1999 اولدزمبیل برای همیشه کاتلاس را کنار گذاشت.

 

منبع: Motor1

متأسفم، نظرات این نوشته بسته است..